'Onze kinderen'
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg Familie
04 Maart 2010 | Hongarije, Kisléta
Van verschillende kanten kregen we de vraag hoe het ons nu bevalt in het tehuis. Daarom hier even een verslag.
Jelle is nog steeds aan het werk in de wasserette omdat ze het daar nu ontzettend druk hebben. Hij vermaakt zich hier prima met al die vrouwen om zich heen (leert zo heel snel Hongaars) maar hij hoopt dat ie straks ook wat meer met de kinderen mag werken of zich op een andere manier nuttig kan maken (iets bouwen of verven). Voor dit laatste zijn we waarschijnlijk net wat te vroeg hier. Ik hoorde laatst dat ze in of na de zomer gaan beginnen met de bouw van een nieuwe school.
Op dit moment draai ik nog steeds mee met verschillende assistentes/leerkrachten. Ik probeer dan de kinderen extra aandacht te geven. Verder ben ik 's middags bezig met het zoeken naar lesmateriaal. Binnenkort wil ik dat dan uit gaan proberen met sommige kinderen. Het is helaas niet mogelijk om dit met alle kinderen te doen. Met sommigen krijg je (bijna) geen contact. Anderen zitten nog steeds op het niveau van een kleine baby. Die kinderen worden wel opgehaald maar dat is meer om de zusters een beetje te ontlasten dan dat ze echt iets leren. Het is meer wat bezighouden of snoezelen in de snoezelkamer.
Er zitten echte schatjes tussen maar ook hele moeilijke kinderen. Sommigen gaan op de grond zitten en weigeren ook maar iets te doen. Anderen lopen steeds weg of zijn ronduit agressief.
Met de 'betere' kinderen is er iets meer mogelijk. Zij leren ook een beetje lezen en schrijven. De oudere kinderen zijn aan het werk in de werkplaats. Hier worden dingen gemaakt die ze verkopen.
Nu we hier wat langer zijn, leren we ze steeds beter kennen. Ieder heeft zijn eigenaardigheden. Zo is er iemand die altijd een hand geeft en jo napot zegt, een ander wil steeds maar naar Romania, sommigen stoppen stiekem van alles in hun broekzakken (goed opletten dus) en er zit ook een minipyromaantje tussen (die gaat uit zijn dak als hij een plaatje van lucifers ziet).
Waar we ook achter zijn gekomen: Eigenlijk maakt het niet uit dat we hier geen groot project kunnen doen. De kinderen vinden het al zo leuk dat we hier zijn. Alles wat we hier aan liefde en aandacht geven komt in tienvoud terug. Of zoals hier op een wandkleed staat: Het zijn de kleine dingen die het doen. Ja, het staat er echt in het Nederlands.
Als we hier op het terrein lopen, wordt er steeds naar ons geroepen, ze willen een hand of een knuffel, zeggen dat ze onze kinderen zo mooi vinden. Jelle heeft ook zijn speciale vrienden in de wasserette. Elke dag wordt er gevraagd waar zijn auto is, waar ik en de kinderen zijn. Het is echt hartverwarmend.
Soms zien we hier ook dingen waar wij van denken dat ze misschien anders/beter zouden kunnen. Het is alleen een beetje lastig om dat te vragen. Vandaag heb ik een poging gewaagd. Het valt me namelijk op dat de lesruimtes heel rommelig zijn. Niet handig voor de leerkrachten zelf maar ook niet overzichtelijk voor de kinderen. Ik heb aangeboden om wat orde te scheppen maar mijn 'tolk' wilde het niet vertalen. Ze vonden het wel goed dat ik morgen een paar voorbeelden meeneem van dagritmekaarten. Die kaarten kunnen ze gebruiken om de kinderen te laten zien wat er die dag gaat gebeuren. Het is alleen de vraag of de zusters hier akkoord mee gaan want die moeten dit in de praktijk ook gaan gebruiken. Dit schijnt nogal gevoelig te liggen, ze zijn niet zo in voor nieuwe dingen. We zullen zien.
Deze week hebben we ook met de directrice gesproken over het geld dat we hebben meegenomen voor het tehuis. Ze zou er over nadenken. We houden jullie op de hoogte.
Jelle is nog steeds aan het werk in de wasserette omdat ze het daar nu ontzettend druk hebben. Hij vermaakt zich hier prima met al die vrouwen om zich heen (leert zo heel snel Hongaars) maar hij hoopt dat ie straks ook wat meer met de kinderen mag werken of zich op een andere manier nuttig kan maken (iets bouwen of verven). Voor dit laatste zijn we waarschijnlijk net wat te vroeg hier. Ik hoorde laatst dat ze in of na de zomer gaan beginnen met de bouw van een nieuwe school.
Op dit moment draai ik nog steeds mee met verschillende assistentes/leerkrachten. Ik probeer dan de kinderen extra aandacht te geven. Verder ben ik 's middags bezig met het zoeken naar lesmateriaal. Binnenkort wil ik dat dan uit gaan proberen met sommige kinderen. Het is helaas niet mogelijk om dit met alle kinderen te doen. Met sommigen krijg je (bijna) geen contact. Anderen zitten nog steeds op het niveau van een kleine baby. Die kinderen worden wel opgehaald maar dat is meer om de zusters een beetje te ontlasten dan dat ze echt iets leren. Het is meer wat bezighouden of snoezelen in de snoezelkamer.
Er zitten echte schatjes tussen maar ook hele moeilijke kinderen. Sommigen gaan op de grond zitten en weigeren ook maar iets te doen. Anderen lopen steeds weg of zijn ronduit agressief.
Met de 'betere' kinderen is er iets meer mogelijk. Zij leren ook een beetje lezen en schrijven. De oudere kinderen zijn aan het werk in de werkplaats. Hier worden dingen gemaakt die ze verkopen.
Nu we hier wat langer zijn, leren we ze steeds beter kennen. Ieder heeft zijn eigenaardigheden. Zo is er iemand die altijd een hand geeft en jo napot zegt, een ander wil steeds maar naar Romania, sommigen stoppen stiekem van alles in hun broekzakken (goed opletten dus) en er zit ook een minipyromaantje tussen (die gaat uit zijn dak als hij een plaatje van lucifers ziet).
Waar we ook achter zijn gekomen: Eigenlijk maakt het niet uit dat we hier geen groot project kunnen doen. De kinderen vinden het al zo leuk dat we hier zijn. Alles wat we hier aan liefde en aandacht geven komt in tienvoud terug. Of zoals hier op een wandkleed staat: Het zijn de kleine dingen die het doen. Ja, het staat er echt in het Nederlands.
Als we hier op het terrein lopen, wordt er steeds naar ons geroepen, ze willen een hand of een knuffel, zeggen dat ze onze kinderen zo mooi vinden. Jelle heeft ook zijn speciale vrienden in de wasserette. Elke dag wordt er gevraagd waar zijn auto is, waar ik en de kinderen zijn. Het is echt hartverwarmend.
Soms zien we hier ook dingen waar wij van denken dat ze misschien anders/beter zouden kunnen. Het is alleen een beetje lastig om dat te vragen. Vandaag heb ik een poging gewaagd. Het valt me namelijk op dat de lesruimtes heel rommelig zijn. Niet handig voor de leerkrachten zelf maar ook niet overzichtelijk voor de kinderen. Ik heb aangeboden om wat orde te scheppen maar mijn 'tolk' wilde het niet vertalen. Ze vonden het wel goed dat ik morgen een paar voorbeelden meeneem van dagritmekaarten. Die kaarten kunnen ze gebruiken om de kinderen te laten zien wat er die dag gaat gebeuren. Het is alleen de vraag of de zusters hier akkoord mee gaan want die moeten dit in de praktijk ook gaan gebruiken. Dit schijnt nogal gevoelig te liggen, ze zijn niet zo in voor nieuwe dingen. We zullen zien.
Deze week hebben we ook met de directrice gesproken over het geld dat we hebben meegenomen voor het tehuis. Ze zou er over nadenken. We houden jullie op de hoogte.
-
05 Maart 2010 - 06:26
Hennie Ut Boksum:
He skatten,
it is hartferwarmend it ferhaal te lezen,
it binne yndied miskien de lytse dinkjes dy't it dogge.
Ik kin my foarstelle dat dyn hannen kriebelje Renske. want ek yn it opromjen en de kaartsjes soene it de lytse dinkjes wêze kinne dy't it dogge en dat moat, soene je sizze, foar de suster ek net sa dreech wêze.
Op dit momint hawwe hjir in stazjêre dy't hongaarsk roemeense âlders hat en we ha it tegearre ek oer dit soarte fan dingen hân.
Se komt mei har âlders ek noch gauris yn It diel fan Roemenië wêr't foaral hongaarsk praat wurdt. Ik seach har achternamme en frege der nei en se wiefernuvere datdit my opfoel (de klank gy kaam twa kear yn har namme
foar) Se joech ek al oan dat it har opfoel dat der net folle feroaret.
No stopje ik wer letten wolris mear. In protte wille noch -
05 Maart 2010 - 08:21
Pytsje:
Hallo allemaal,
Nou, zo te lezen hebben jullie inderdaad genoeg te doen.
Heeft Jelle ook zo'n mooi schort voor en een hoofddoekje op in de wasserrette;)?
Het werk met de kinderen geeft wel veel voldoening dus.
Hier in Fryslân weer sneeuw gevallen.... Verder niet veel nieuws.
Tot de volgende keer.
XX Pytsje -
05 Maart 2010 - 11:42
Pasma's ût St.Anne:
Hoi allegeare,
Wat fyn dat jimme de minsken der no wat kinnen leare en vice versa. We kinne ûs foarstelle dat jim sels graach wat mear dwaan wolle, mar dat komt letter miskien nog wol.
(de oanhâlder wint!!!)
Wy winskje jimme noch in protte sukses en waarmte de kommende tiid!
Leafs -
07 Maart 2010 - 15:02
Tryn:
Hoi jonges (en famkes),
eindelijk een beetje bezig met het grote doel. Maar zoals je zelf al zegt " groot" hoeft dat doel niet te zijn. Alleen al alle extra aandacht die je aan de kinderen kunt schenken gaat een wereld van verschil maken. En ook het gevoel voor hun denk ik dat er buitenlanders zijn die bij hun komen, die aandacht aan hun schenken en hun willen helpen geeft hun een grote kick. Gewoon doorgaan met de kleine dingetjes en zo langzamerhand wat veranderingen doorvoeren. Rome en ook Mantgum is niet in 1 dag gebouwd. Groetjes uit een heel zonnig Boksum. Dyn Heit en Hendrik en ik binne fanne middei oer Hylaard en Blessum run it wie heerlik war. Dikke tut -
08 Maart 2010 - 08:07
Heit:
Hoi allegear. It is no moandeitemoarn en ik lies jimme ferhaal nochris. Us Tryn hat gelyk, gewoan trochgean mei de lytse dingen, it hoecht net altiten spektakulêr te wêzen. En ik tink, Renske, datst net te fluch dingen feroarje kinste. De minsken moatte de tiid hawwe om oan nije dingen te wennen. It liket wol wat op wat se hjir dan it alfde gebod neame: it hat altyd sa west en it moat ek sa bliuwe. Juster wie it moai waar en der wiene in protte minsken dy't de fyts wer foar it ljocht helle hiene of se makken in flinke kuier. Wy ek, sa't Tryn al skreau. Op dit momint is it wer suterich en skier waar. Jou my dan it waar fan juster mar hear. Dat wie it earst wer. Dikke tút en oant oare kear.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
